We~Love~TopTory

 

 

 

 

Title: VIP HOST
Cast: TOPTORY[YBGD]
Rate: PG-13
Author: ugra

 

 

<<<<<<<<<< ~ “VIP HOST” ~ >>>>>>>>>>

 

อีก 1 ชั่วโมงจะถึงเวลาเปิดร้าน โฮสต์คลับทุกคนต่างยืนเป็นวงกลมอยู่กลางร้าน เพื่อดูหน้าพนักงานใหม่ที่เพิ่งเข้ามาในวันนี้

 

ทุกคนต่างตื่นเต้นและดีใจ เมื่อได้เห็นพนักงานคนใหม่ จะมีก็แต่ชายหนุ่มร่างสูงคนนี้ ที่ยืนทำหน้าไม่พอใจ ก็ไอ้พนักงานใหม่นี้ เมื่อวานยังเป็นลูกค้าประจำของเขาอยู่เลย แล้วทำใหม่วันนี้กลับกลายมาเป็นโฮสต์ไปได้

 

 

“ยินดีต้อนรับสู่การเป็นโฮสต์นะซึงฮยอน อ่ะ! ไม่ใช่สิ ซึงรี” โฮสต์หมายเลขหนึ่งเดินเข้าไปกอดคอต้อนรับโฮสต์คนใหม่ ที่มีฉายาว่า ซึงรี

 

 

ซึงรี แปลว่า ชัยชนะ ซึ่งแน่นอนว่าเจ้าของร้านเป็นคนตั้งฉายานี้ให้กับเขา และโฮสต์ทุกคนในคลับแห่งนี้จะมีฉายาที่ใช้เรียกในการทำงาน จนบางทีติดปากใช้เป็นชื่อเรียกจริง ๆ อย่าง ท๊อป ที่มีชื่อจริงว่าซึงฮยอนเหมือนกับเขา แต่ทุกคนก็จะเรียกเขาว่าท๊อปกันหมด

 

 

“เฮ้ย เป็นไรไปว่ะ ดูหน้าเครียด ๆ” แทยังกระแทกไหล่ท๊อปที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขา ดูจากสีหน้าแล้วก็รู้ได้ทั้งที ว่าหมอนี้กำลังหงุดหงิดอยู่

 

“เปล่า” พูดจบก็เดินจากไป ทิ้งให้คนถามต้องหันมามองตามด้วยความงุนงง

 

“อะไรของมันว่ะ”

 

 

ท๊อปรู้สึกไม่เข้าใจ ทำไมอยู่ ๆ ลูกค้าตัวเล็กของเขาก็กลายมาเป็นโฮสต์ ทั้งที่เมื่อวานก็อยู่ด้วยกันในห้องวีไอพี 1 เป็นเวลา 2 ชั่วโมง  แต่ไม่เห็นลูกค้าตัวเล็กคนนี้จะบอกอะไรเขาบ้างเลย แล้วทำไมถึงต้องมาเป็นโฮสต์ด้วยนะ

 

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

 

เสียงเคาะประตูหน้าห้อง เรียกให้ท๊อปตื่นจากห้วงของความคิด เขาลงจากเตียง เพื่อเดินมาเปิดประตูห้อง ก็เห็นว่าเจ้าของคลับนั้นเองที่เป็นคนเคาะประตู

 

 

“มีอะไร”

 

“เปล่า ก็แค่ไม่เห็นแกไม่อยู่ยินดีกับโฮสต์ใหม่เลยขึ้นมาหา”

 

“แกบ้าหรือเปล่า ให้น้องมาเป็นโฮสต์” ทันทีที่แทคบอกถึงจุดประสงค์ที่มาเคาะประตูจบ ท๊อปก็พูดในสิ่งที่เขาอยากถามออกมาทันที

 

“ก็ซึงฮยอนอยากเป็น”

 

“อยากเป็นแกก็ให้เป็นงั้นเหรอ ไอ้เด็กนั้นไม่เหมาะกับการเป็นโฮสต์ แกก็น่าจะรู้”

 

“ก็รู้ไง ถึงให้เป็น”

“ทำไม แกไม่อยากให้ซึงฮยอนเป็นโฮสต์ ถ้าแกไม่อยากให้เขาเป็น แกก็ไปบอกเขาเอาเองสิ”

 

“หึ” ท๊อปเค้นเสียงหัวเราะ ก่อนจะปิดประตู เพื่อจบบทสนทนาทันที โดยไม่สนใจคู่สนทนาอีกเลย

 

 

ไปบอกเขาเองอย่างนั้นเหรอ? แล้วนะให้เขาไปบอกกับซึงฮยอนในฐานะอะไรล่ะ โฮสต์กับลูกค้า หรือโฮสต์รุนพี่กับโฮสต์รุ่นน้อง มันน่าขำในฐานะตัวเองชะมัด ที่ไม่ว่ายังไงก็เป็นได้แค่โฮสต์กับอีกคนที่เขาก็ไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ในฐานะอะไรสำหรับเขา

 

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้ท๊อปต้องลุกขึ้นจากเตียงมาเปิดอีกรอบ แต่คราวนี้เขาเปิดประตูออกด้วยแรงที่มากกว่าเดิม เพราะเขาเริ่มจะรำคานกับไอ้คนเคาะประตูนี้เหลือเกิน

 

 

“มีอะไร” จากที่คิดว่าจะกระแทกเสียงใส กลับต้องลดเสียงพูดตามปรกติ เมื่อเห็นว่าคนที่มาเคาะประตูเป็นโฮสต์คนใหม่ของคลับ

 

“คือ.... ผมเห็นพี่ไม่อยู่ข้างล่างก็เลยขึ้นมาหาฮ่ะ”

 

“แค่นี้ใช่มั้ย”

 

“คือ....”

 

“ฉันอยากจะนอน ถ้านึกเรื่องพูดออก ก็ค่อยมาบอกตอนทำงานล่ะกัน โฮสต์คนใหม่” ท๊อปเน้นเสียงให้ฟังได้ชัด กับคำว่า ‘โฮสต์คนใหม่’ ก่อนจะปิดประตูห้องไป โดยไม่สนใจคนที่ยืนอยู่หน้าห้องเลย

 

 

ซึงรีได้แต่ยืนมองประตูที่เพิ่งปิดไปอย่างงง ๆ

 

 

พี่ท๊อปโกรธเขา....แล้วพี่ท๊อปโกรธเขาเรื่องอะไร.....

เรื่องที่เขาเป็นโฮสต์นี้เหรอ.....

แต่ที่เขามาเป็นโฮสต์นี้..... ก็เพราะพี่ท๊อปนะ

 

 

 

 

“พี่แทคฮ่ะ ถ้าผมจะมาทำงานเป็นโฮสต์พี่แทคจะว่าไรไม่ให้”

 

“พี่ไม่ว่าอะไรหรอก แต่พี่ไม่ให้เป็น”

 

“ทำไมล่ะฮ่ะ ผมอยากจะเป็นจริง ๆ นะ ให้ผมเป็นเถอะนะ”

 

“ซึงฮยอน การเป็นโฮสต์มันไม่ใช่เรื่องสนุก เพียงแค่นายคิดอยากจะเป็นก็เป็นได้นะ”

 

“แล้วใครว่าผมคิดสนุกล่ะฮ่ะ ผมอยากเป็นโฮสต์เพราะมีเหตุผลอื่นต่างหาก”

 

“เหตุผลอะไรล่ะ บอกพี่มาสิ ถ้ามันฟังดูดี พี่ก็จะให้นายเป็นโฮสต์”

 

“คือ.... พี่อย่าขำกับเหตุผลของผมนะ”

“พี่อาจจะฟังว่ามันดูปัญญาอ่อน แต่ผมจริงจังนะ”

 

“อืม”

 

“คือ.... ที่ผมอยากเป็นโฮสต์ เพราะว่า.....อยากให้พี่ท๊อปเขาสนใจผมบ้าง”

 

“แล้วทำไมต้องเป็นโฮสต์”

 

“ก็ถ้าเป็นลูกค้าพี่ท๊อปเขาไม่ยอมสนใจผมนี้ฮ่ะ ผมก็เลยหวังว่าถ้าเป็นโฮสต์ด้วยกัน บางทีพี่ท๊อปอาจจะสนใจผมบ้าง หรือไม่ก็ยอมคบกับผม ที่เป็นโฮสต์ไม่ใช่ลูกค้า”

 

 

ซึงฮยอนคิดอย่างนั้นจริง ๆ เขารู้ดีว่า ถ้ายังเป็นแค่ลูกค้าต่อไป เขาก็ไม่มีทางที่จะทำให้ท๊อปคบกับเขาได้ ในเมื่อท๊อปบอกมาเองว่าจะไม่คบกับลูกค้า เขาเลยอยากลองเป็นโฮสต์ เผื่อท๊อปจะมีใจยอมคบกับเขาที่เป็นโฮสต์ด้วยกันบ้าง แต่แล้วทำไมกลับกลายเป็นว่าเขามาทำให้พี่ท๊อปโกรธซ่ะได้

 

 

 

+ # + # + # + # + # + # VIP HOST # + # + # + # + # + # +

 

 

 

 

สองทุ่ม เวลาเปิดร้าน โฮสต์ทุกคนต่างทำหน้าที่ของตัวเองเป็นอย่างดี จะมีก็แต่โฮสต์ร่างสูง ที่เพิ่งเปิดประตูออกมาจากห้องนอน

 

ท๊อปเดินลงมาทำงานด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย วันนี้เขาไม่ได้อยากทำงานเลยด้วยซ้ำ และหากถามว่าทำไม เหตุผลทั้งหมดก็คงอยู่ที่โฮสต์คนใหม่ ที่กำลังยิ้มร่าเริงให้กับลูกค้าสาวรุ่นแม่อยู่

 

 

“พี่ท๊อปฮ่ะ มีลูกค้ารออยู่ที่ห้อง วีไอพีเบอร์ 1 ฮ่ะ” แดซองหรือโฮสต์ที่มีฉายาว่าโดราแดซอง กึ่งเดินกึ่งวิ่งมาหาท๊อปทันทีที่เขาลงมาสู่คลับ

 

“อืม” ถึงแม้จะตอบคำพูดของแดซองแต่สายตาของท๊อปก็ยังคงมองไปที่โฮสต์คนใหม่

 

 

ท๊อปละสายตาจากโฮสต์คนใหม่เพื่อหวังจะเดินไปยังห้องวีไอพี 1 แต่แล้วสายตาเขาก็กลับไปเห็นโต๊ะของลูกค้าผู้หญิงสาวสวยคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะยังไม่มีโฮสต์เข้ามาบริการ

 

ลูกค้าสาวคนนั้น กำลังเทผงบางสิ่งบางอย่างลงในแก้วเหล้า โดยเธอพยายามใช้มือปิดซองพลาสติกที่บรรจุผงนั้น กันไม่ให้ใครเห็น โดยหารู้เลยไม่ว่าท๊อปเห็นทุกกิริยาบท และหากให้เขาเดาว่าสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นเทลงไปในแก้วเหล้าบนโต๊ะนั้น ก็คงไม่พ้น ยาปลุกเซ็กส์

 

 

“ทุเรศชะมัด” ท๊อปบ่นออกมา แต่ก็ไม่ได้คิดที่จะไปหยุดการกระทำของเธอ เขาไม่ใช่โฮสต์ที่ดี และมีจรรยาบรรณในการทำงานมากพอ เขาคิดเพียงแค่ว่าใครได้บริการผู้หญิงคนนี้ ก็ถือว่าเป็นความซวยของคน ๆ นั้น โดยลืมไปว่า ที่ร้านนี้มีโฮสต์เข้ามาใหม่

 

 

ซึงรีที่เพิ่งเดินออกจากโต๊ะลูกค้าคนแรก เดินมาหาลูกค้าคนที่สอง ซึ่งเป็นสาวสวยที่นั่งอยู่คนเดียว เขาเดินออกจากลูกค้าคนแรกมาเพราะว่าพี่แดซองบอกให้เขามาดูแลผู้หญิงคนนี้ และพี่แดซองก็เข้าไปดูแลลูกค้าของเขาคนแรกแทน

 

“สวัสดีครับ คุณผู้หญิง” เขากล่าวทักทายลูกค้าด้วยถ้อยคำและท่าทางสุภาพ ก่อนจะนั่งลงที่โซฟาเดียวกับลูกค้าผู้หญิงคนนั้น โดยเว้นช่องว่างให้ห่างพอเป็นพิธี

 

“สวัสดีค่ะ คือฉันมาเป็นครั้งแรกก็เลยไม่รู้ต้องทำตัวยังไง แต่ว่าฉันสั่งนี้มาเผื่อคุณแล้วนะค่ะ” 

 

 

ซึงรีนั่งมองแก้วเหล้าที่ผู้หญิงสวยคนนี้ชี้ให้เขาดู ถึงเขาจะดื่มเหล้าเป็น แต่เขาก็โดนพี่แทคสั่งห้ามไว้ว่าไม่ให้กินเหล้าในเวลาทำงาน แล้วเขาควรจะทำอย่างไรดี

 

 

“โทษทีนะครับ เด็กคนนี้ไม่กินเหล้า” ซึงรีหันไปมองคนที่มาช่วยเขาไว้ ก็เห็นเป็นพี่แทยังที่กำลังเดินเข้ามาทางเขา พร้อมกับนั่งลงข้าง ๆ ซึงรี

 

“เฮ้น้อง ไปบอกพี่แทคนะ หาอะไรมาเสิร์ฟให้ซึงรีที” แทยังหันไปบอกเด็กเสิร์ฟที่เดินผ่านมาพอดีก่อนจะหันมาคุยกับคุณลูกค้าต่อ

 

“แก้วนี้ผมขอดื่มแทนละกันนะครับ” ว่าแล้วแทยังก็ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม โดยไม่ได้สนใจรอฟังคำอนุญาติจากคุณลูกค้าเลย พอเด็กเสิร์ฟมาเสิร์ฟเครื่องดื่มให้ซึงรี เขาก็เอาแก้วเหล้าที่เพิ่งดื่มหมด วางลงบนถาดของเด็กเสิร์ฟเพื่อให้ถือกลับไป

 

“คุณเพิ่งมาที่นี้เป็นครั้งแรกเหรอครับ” แทยังทำหน้าที่เป็นโฮสต์ที่ดี โดยการชวนลูกค้าคุย โดยไม่สนใจโฮสต์คนใหม่ที่นั่งคั่นอยู่ตรงกลาง  

 

“ชะ......ใช่ค่ะ”

 

“มิน่า ไม่เคยเห็น”

 

“ค่ะ”

 

“พอดีว่าน้องคนนี้ เป็นโฮสต์คนใหม่ ถ้าทำผิดพลาดอะไรก็ให้อภัยเขาด้วยนะครับ”

 

“ค่ะ”

 

“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” แทยังยิ้มให้กับลูกค้า ก่อนจะเดินออกไปทิ้งให้โฮสต์คนใหม่ได้อยู่กับคุณลูกค้าตามลำพัง

 

 

ซึงรีมองแทยังที่เดินออกไป ก่อนจะหันมามองหน้าคุณลูกค้า ที่ตอนนี้เปลี่ยนสีหน้าจากที่ยิ้มแย้มตอนเจอเขาแรก ๆ มาเป็นสีหน้าที่ดูกังวล

 

 

“ไม่สบายใจอะไรหรือเปล่าครับ บอกผมได้นะ เผื่อผมจะช่วยได้”

 

“คือ.... ไม่มีอะไรค่ะ ฉันขอตัวกลับก่อนล่ะกันนะค่ะ”

 

“แต่ว่า....คุณ....” ยังไม่ทันที่ซึงรีจะได้พูดจบ คุณลูกค้าก็ลุกหนีไปซ่ะแล้ว....

 

 

ซึงรีไม่เข้าใจ กับท่าทีที่ดูร้อนรนของคุณลูกค้าที่เดินออกไป นี้เขาทำอะไรผิดอย่างนั้นเหรอ หรือว่าเขาบริการไม่ดี อ๊า~ เป็นโฮสต์นี้มันยากจริงแท้

 

ซึงรีไม่รู้ว่าคุณลูกค้าคนเมื่อกี้ซื้อเวลาเขากี่ชั่วโมง และเขาใช้เวลากับคุณลูกค้าไปกี่นาที ตอนนี้เขารู้แต่ว่าเขาเริ่มจะขี้เกียจไปดูแลลูกค้าคนใหม่ เขาเลยขออู้ด้วยการนั่งดื่มน้ำที่เพิ่งได้จากพนักงานเสิร์ฟเมื่อตะกี้นี้

 

 

“อ่ะ! นั้นพี่แทยังนิ แต่เอ๊ะ?” ระหว่างที่นั่งอู้มองบรรยากาศรอบคลับ ซึงรีก็หันไปเห็นแทยังเดินขึ้นไปข้างบน โดยมีโฮสต์เบอร์ 1 มาคอยพยุงขึ้นไป พี่แทยังของเขาเป็นอะไร เมื่อกี้ยังดี ๆ อยู่ แล้วทำไมถึงต้องให้พี่จียงมาคอยพยุงด้วยนะ

 

 

ถึงซึงรีจะรู้สึกสงสัย แต่เขาก็ไม่คิดจะเข้าไปถามให้มากความ เขาเลยมาสนใจกับบรรยากาศในคลับต่อ หากมองไปรอบ ๆ คลับ ก็จะเห็นว่าลูกค้าส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิง แต่ก็มีลูกค้าผู้ชายอยู่บ้างเหมือนกัน เขามองดูพวกโฮสต์ทำงาน ก็จะเห็นโฮสต์แต่ละคนดูแลลูกค้าด้วยรอยยิ้มที่สดใสเป็นกันเอง แล้วพี่ท๊อปของเขาล่ะ จะดูแลลูกค้าคนอื่นอย่างไร จะแตกต่างกับที่ดูแลเขามั้ย

 

 

“อ๊ะ!” ซึงรีร้องตกใจ เมื่อกำลังจะยกแก้วน้ำมาดื่ม แต่มีมือดีมาดึงมือเขาไว้ไม่ให้ดื่ม เมื่อเงยไปมองหน้าเจ้าของมือนั้นก็ต้องตกใจไปมากกว่าเก่า เพราะคนที่มาดึงมือเขาไว้ คือ ท๊อป คนที่เขากำลังนึกถึง

 

“นายดื่มเหล้าแก้วนี้เหรอ”

 

“ฮ่ะ แต่.... อ๊ะ!” ยังไม่ทันที่ซึงรีจะได้พูดอะไรต่อ ท๊อปก็จับแก้วเหล้าที่ซึงรีถือไว้วางลงบนโต๊ะ แล้วก็ดึงแขนซึงรี เพื่อลากตัวมาข้างบนห้องของเขา

 

 

ทันทีที่ประตูห้องปิดสนิท ท๊อปก็ผลักตัวซึงรีให้ยืนติดริมประตู แล้วประกบปากตัวเองเข้ากับปากบางของคนตรงหน้าทันที

 

ซึงรีทำตาโตด้วยความตกใจ และงุนงง กับการถูกจูบโดยไม่ทันตั้งตัว แต่แล้วจูบที่รุนแรงก็แปรเปลี่ยนเป็นนุ่มนวม เมื่อเขาตอบรับสัมผัสจูบได้อย่างดี

 

 

“อืมมมมม” เสียงร้องครางของซึงรียิ่งทำให้ท๊อปรู้สึกพอใจ จนไม่อยากจะถอนจูบ แต่ถ้าหากเขายิ่งจูบนานไปกว่านี้ ซึงรีอาจจะไม่มีอากาศหายใจได้ เขาเลยถอนจูบออกมา แต่ก็เป็นเพียงแค่เวลานิดเดียว เขาก็กดจูบลงไปใหม่

 

 

ซึงรีไม่เข้าใจในสิ่งที่ท๊อปทำกับเขา แต่เขาก็ไม่คิดอยากจะถามให้มันมากความ ในเมื่อสิ่งที่กำลังทำอยู่นี้ เป็นสิ่งที่เขาต้องการ เขารักท๊อป หากจะยอมให้ท๊อปจูบมันก็ไม่ใช่เรื่องผิด แต่ที่ท๊อปจูบเขาล่ะ มันเป็นเพราะอะไร....

 

 

ซึงรีที่นอนอยู่บนเตียงมองท๊อปที่นั่งอยู่บนตัวเขากำลังถอดเสื้อ ผิวเนื้อใต้ชายเสื้อของท๊อปดูขาวเนียนกว่าที่อื่น เขาอยากจะมองให้นานมากกว่านี้ แต่ก็ทำไม่ได้เมื่อท๊อปก้มลงมาจูบเขาอีกครั้ง พร้อมกับมือที่กำลังจะถอดเสื้อของเขาออก

 

 

“อ๊ะ! ฉันลืม” อยู่ดี ๆ ท๊อปก็ถอนจูบ หยุดการกระทำบนเตียง แล้วก็เดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือที่อยู่ข้าง ๆ เตียง เขาหยิบกระเป๋าตังค์ขึ้นมา ก่อนจะเดินกลับมาหาซึงรี

 

“อะไรกันฮ่ะ” ซึงรีไม่เข้าใจ เมื่ออยู่ดี ๆ ท๊อปก็หยิบเงินในกระเป๋าแล้วส่งมาให้เขา

 

“ค่าตัวนายไง นายเป็นโฮสต์ ถ้าฉันจะทำอะไรกับนาย ฉันก็ต้องซื้อตัวนาย ถึงฉันจะช่วยนายก็เหอะ”

 

“ช่วย?”

 

“ใช่ ที่ฉันทำทั้งหมดนี้ก็เพราะช่วยนาย นายอยากมาเป็นโฮสต์เอง ช่วยไม่ได้ ที่นายจะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้”

 

“เรื่องแบบนี้?”

“แสดงว่าพี่ก็เคยมีอะไรแบบนี้กับลูกค้า หรือโฮสต์ด้วยกันเองอย่างนั้นเหรอ”

 

“ฉันไม่เคยมีอะไรกับลูกค้าและก็โฮสต์ด้วยกัน”

 

“ผมไม่เข้าใจ”

“ผมไม่เข้าใจในสิ่งที่พี่ทำเลย พี่มาช่วยผมเพราะอะไร ผมมีอะไรให้พี่น่าช่วยอย่างนั้นเหรอ ถึงต้องมาทำกับผมแบบนี้”

 

“หึ” ท๊อปพ้นลมขำ แล้วก็เดินมานั่งลงข้าง ๆ ซึงรี เขาจ้องมองหน้าซึงรีพร้อมกับยื่นมือไปลูปแก้มของซึงรีเบา ๆ

“นายไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอไง”

 

“รู้สึกอะไรเหรอฮ่ะ”

 

“ก็นายกินยาปลุกเซ็กส์ไป นายไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ ที่นายตอบรับจูบฉันเมื่อกี้มันก็เพราะฤทธิ์ยานั้นไง ฉันถึงต้องช่วยนาย”

 

“ยาปลุกเซ็กส์?”

“ผมเนี่ยนะกินยาปลุกเซ็กส์”

 

“อืม ก็เหล้าแก้วที่นายดื่มเมื่อกี้ไง มันมียาปลุกเซ็กส์”

 

“แก้วเมื่อกี้ แก้วเมื่อกี้มันไม่ใช่เหล้านะฮ่ะ แล้วพี่แทยังก็เป็นคนสั่งน้ำเมื่อกี้มาให้ผม แล้วมันจะมียาปลุกเซ็กส์ได้ยังไงล่ะ”

 

“แทยังสั่งให้นาย” ท๊อปทำสีหน้าสงสัยเมื่อได้ยิน คำพูดของซึงรี ก็แก้วเหล้าบนโต๊ะนั้น เขาเป็นคนเห็นว่าลูกค้าเทยาปลุกเซ็กส์ลงไป แล้วยังจะมีแก้วอะไรที่แทยังสั่งอีกล่ะ

 

“ใช่ฮ่ะ พี่แทยังไม่ให้ผมดื่มเหล้า ก็เลยสั่งเครื่องดื่มให้ใหม่”

 

“อืมมมมม”

“แล้วไป โชคดีที่นายไม่ได้กินเหล้าแก้วนั้นไป”

 

“ฮ่ะ ผมไม่ได้กิน แต่พี่แทยังกิน”

 

“อะไรนะ! แทยังกิน”

 

“ฮ่ะ พี่แทยังไม่ให้ผมกิน เขาก็เลยกินแทน”

“แล้วอย่างนี้พี่แทยังก็กินยาปลุกเซ็กส์ใช่มั้ยฮ่ะ”

 

“อืม”

 

“แล้วพี่จะไปช่วยเขามั้ยฮ่ะ”

 

“บ้าเหรอ ทำไมฉันต้องไปช่วยหมอนั้นด้วยล่ะ” ท๊อปบอกกับซึงรี แล้วก็เดินไปหยิบเสื้อที่ตัวเองเพิ่งถอดมาใส่ใหม่ ในเมื่อซึงรีไม่ได้กินยาปลุกเซ็กส์ มันก็คงไม่มีอะไรให้เขาต้องช่วยแล้ว

 

“แล้วที่พี่ช่วยผมเมื่อกี้นี้ล่ะ ตอนที่พี่คิดว่าผมกินยาปลุกเซ็กส์ พี่ช่วยผมทำไม พี่จูบผมทำไมฮ่ะ”

 

“คือ....ฉันช่วยเพราะเห็นว่านายเป็นโฮสต์ด้วยกัน”

 

“แล้วพี่แทยังเขาไม่เป็นโฮสต์เหรอ ทำไมพี่ถึงไม่ช่วยเขาล่ะ”

 

“นายอยากให้ฉันไปช่วยมันหรือไง” ท๊อปยืนถามซึงรีอยู่ปลายเตียง คำตอบของซึงรีมันทำให้เขาลุ้นเหลือเกิน หากซึงรีบอกอยากให้เขาไปช่วยแทยัง แล้วเขาควรจะทำยังไง ไปช่วยแทยังอย่างที่ซึงรีบอกอย่างนั้นเหรอ

 

“เปล่าฮ่ะ ผมไม่อยากให้พี่ไปช่วยใคร ไม่ว่าใครที่เป็นคนได้กินยาปลุกเซ็กส์ ผมก็ไม่อยากให้พี่เข้าไปช่วย นอกจากผมคนเดียว” ซึงรีตอบคำถามโดยไม่มองหน้าคนฟัง เขาก้มหน้าก้มตาพูด โดยไม่รู้เลยว่าท๊อปมายืนอยู่ใกล้ตัวเขาแล้ว

 

“ฉันก็ไม่คิดจะช่วยใครหรอก นอกจากนาย” ไม่เพียงแค่พูด ท๊อปยังก้มลงไปจูบที่ปากบางของซึงรี แล้วซึงรีก็รับสัมผัสของเขาได้ดี หากที่ซึงรีทำนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะยาปลุกเซ็กส์ แล้วมันเพราะอะไรกัน ทำไมซึงรีถึงไม่รังเกียจจูบของเขาเลย แถมยังดูจะชอบมันซ่ะด้วย

 

“นี้ซึงฮยอน ถ้านายไม่ได้กินยาปลุกเซ็กส์ แล้วนายไม่รังเกียจเหรอที่ฉันจูบ แถมยังตอบรับจูบฉันได้ดีอีก” ท๊อปถอนจูบออกมาแล้วก็ถามตรง ๆ เล่นเอาคนตอบตั้งหลักไม่ทันเลยทีเดียว

 

“ผมไม่รังเกียจหรอกฮ่ะ ก็คนที่ผมรักจูบผม ผมจะรังเกียจได้ไง”

 

 

อ๊า~ คนที่ผมรักอย่างนั้นเหรอ ซึงฮยอนรักเขาอย่างนั้นเหรอ แล้วความรู้สึกเขาล่ะ.....

มันก็คงไม่ต่างจากซึงฮยอนมากเท่าไรหรอก ในเมื่อเขาเองก็ไม่รังเกียจที่จะจูบซึงฮยอน.....

 

 

ในเมื่อไม่รังเกียจที่จะจูบ เขาก็จูบซึงฮยอนอีกครั้ง แต่คราวนี้ซึงฮยอนไม่เพียงแค่ไม่ตอบรับจูบ กลับดันตัวเขาออกอีกต่างหาก

 

 

“แล้วพี่ล่ะฮ่ะ”

 

“ทำไม?”

 

“พี่รังเกียจหรือเปล่าที่จะจูบคนอย่างผม หรือว่าพี่แค่อยากจูบเพราะช่วยผม”

 

“....”ท๊อปไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ยิ้มออกมากลับคำถามของซึงรีก่อนจะก้มลงไปกระซิปที่ข้างหู

“ฉันเองก็ไม่รังเกียจหรอก ที่จะจูบคนที่ฉันรัก”

 

 

ทั้งคู่ต่างมองสบตากัน ก่อนที่บทเพลงจูบจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้มันก็คงจะมากกว่าจูบ ในเมื่อคนตัวเล็กตรงหน้าท๊อปนี้ ทำหน้าตา และหน้าที่เปรียบเสมือนยาปลุกเซ็กส์ชั้นดี

 

 

ในคือนี้ท๊อปไม่ได้ทำลายกฎที่ตัวเองตั้งไว้ ห้ามเป็นแฟนกับลูกค้า ในเมื่อคืนนี้ซึงรีไม่ได้เป็นลูกค้า เขาก็คงยังไม่ทำลายกฎ เพียงแค่เขาแค่แหกกฎนิดหน่อย

 

 

สถานที่...ที่ให้คุณมีความสุข

 

สถานที่...ที่ทำให้คุณสบายใจ

 

สถานที่...ที่มีคนเข้าใจคุณ

 

สถานที่...ที่แห่งนี้ทำให้คุณมีความรัก

 

สถานที่...แห่งนั้น คือ ‘VIP HOST’

 

อย่าลืมมาใช้บริการเรานะครับบบบบ

 

 

The end

 

 

Talk : ก้มกราบคุณผู้อ่าน อย่างเสียใจ จะบอกว่าเป็นอะไรที่แต่งได้แบบไม่ดีเลยอ่ะ

อ่านเองยังรู้สึกว่าไม่ดี ขอโทษคุณผู้อ่านด้วยละกันน้า

ตอนแรกก่ะจะแต่งแบบ nc สุด ๆ ไปเลย แต่ดันเป็นคนแต่ง nc ไม่เก่ง

แต่งมาแล้ว มันแย่สุด ๆ เลยเอาเป็นแค่จูบอย่างเดียวดีกว่า

แต่ก็หลายจูบอยู่เหมือนกันนะนั้น

 

บางคนอาจจะสับสน ทำไมซึงรี ทำไมซึงฮยอน จะบอกว่าคนแต่งเองก็สับสน

แต่ตอนที่ซึงรีเป็นโฮสต์ก็จะใช้ซึงรี แต่ตอนเป็นลูกค้าก็จะใช้ซึงฮยอน

 

ยังไงฟิคเรื่องนี้คงไม่สนุกและอาจจะผิดหวังยังไงก็ขอบคุณสำหรับการติดตาม

ขอบคุณจ้า ก้มกราบอีกทีงาม ๆ