SF : VIP HOST#1
posted on 24 Sep 2009 01:11 by welovetoptory
Title: VIP HOST
Cast: TOPTORY[YBGD]
Rate: PG
Author: ugra
<<<<<<<<<< ~ “VIP HOST” ~ >>>>>>>>>>
ตอนที่ 1
VIP HOST เป็นโฮสต์คลับที่มีชื่อเสียงในด้านบริการที่จะทำให้ลูกค้า ทุกเพศ ทุกวัย มีความสุข และประทับใจกับการมาเที่ยวที่โฮสต์คลับแห่งนี้ แต่ทว่าความสุขของโฮสต์คลับแห่งนี้มักจะเริ่มกันตอนกลางคืนที่ฟ้ามืด และก็จบในตอนเช้าที่ท้องฟ้าใกล้สว่างสดใส
อี ซึงฮยอน เด็กหนุ่มตัวเล็กมายืนอยู่หน้าร้านโฮสต์คลับที่มีชื่อว่า ‘VIP HOST’... เขายืนมองดูบอร์ดที่จัดอยู่หน้าร้าน มันเป็นบอร์ดจัดอันดับหนุ่มโฮสต์ ซึ่งแน่นอนว่าโฮสต์ที่อยู่อันดับที่ 1 จะเป็นโฮสต์ที่ได้รับความนิยมในหมู่ลูกค้ามากที่สุด ส่วนที่ 2 และ ที่ 3 ก็จะได้รับความนิยมมาตามลำดับ
ซึงฮยอนมองดูลำดับของโฮสต์แล้วไม่นึกสงสัย ว่าทำไมที่ 1 ถึงยังเป็นของโฮสต์ที่ชื่อว่า จีดราก้อน และก็ไม่เคยมีใครมาแย่งตำแหน่งนี้ไปจากเขาได้ ก็โฮสต์คนนี้ เป็นโฮสต์ที่เอาใจลูกค้าเก่ง แถมยังเข้าใจอารมณ์ของลูกค้าได้ดีอีกต่างหาก มันเลยทำให้เขาอยู่ที่ 1 มาตลอดทุกอาทิตย์ ไม่เปลี่ยนแปลง
ส่วนโฮสต์ที่ได้อันดับ 2 เป็นของ แทยัง เโฮสต์ที่สาว ๆ รุ่นพี่หลายคนต่างหลงใหล เพราะผู้ชายคนนี้ เป็นคนที่ให้คำปรึกษาได้ดีที่สุด และมันก็ไม่แปลกเลยที่โฮสต์คนนี้จะเลื่อนจากที่ 3 มาอยู่ที่ 2 แทน ส่วนอันดับที่ 3 นั้น ก็ตกมาจากอันดับ 2 โฮสต์คนนี้มีชื่อว่า ท๊อป
ซึงฮยอนมองภาพโฮสต์ที่ได้อันดับสามแล้วก็ยิ้มขำกับตำแหน่งที่ล่วงหล่นของโฮสต์คนนี้... มันไม่แปลกเลยเหมือนกัน ที่ตำแหน่งของท๊อปจะอยู่ไม่คงที่ คงทน มันเลื่อนขึ้นเลื่อนลงตลอดเวลา เพราะโฮสต์คนนี้เป็นคนที่บริการตามใจตัวเอง ไม่ได้บริการตามใจลูกค้าเหมือนกับโฮสต์คนอื่น ๆ แต่ด้วยความที่ว่าเขามีหน้าตาและบุคลิกดี เลยทำให้เขาขึ้นมาอันดับสูงบ่อย ๆ แต่ก็ไม่เคยแย่งที่ 1 ไปจากจีดราก้อนได้เหมือนกัน
“สวัสดีครับ คุณหนูซึงฮยอน เพิ่งกลับจากโรงเรียนเหรอครับ” ทันทีที่ซึงฮยอนเปิดประตูเข้าไปในร้าน พนักงานร่างหนา ตาตี่ที่กำลังทำความสะอาดร้านอยู่ก็กล่าวทักทายซึงรี
“ฮ่ะ พี่แดซอง”
“ว่าแต่...พี่แทคอยู่มั้ยฮ่ะ”
“อยู่ครับ อยู่ข้างบนห้องทำงาน”
“งั้นซึงฮยอนขอตัวไปหาพี่แทคก่อนนะฮ่ะ”
“ครับ”
ซึงฮยอนยิ้มให้พนักงานร่างหนาก่อนที่จะเดินขึ้นไปยังชั้นสองของตึก เขาเดินไปยังห้องฝั่งซ้ายมือที่อยู่หลังสุด ซึ่งเป็นห้องของญาติตัวเองและก็เป็นเจ้าของโฮสต์คลับแห่งนี้
“อ้าว ซึงฮยอน มาแล้วเหรอ” เจ้าของห้องกล่าวทักทายทันทีที่เห็นผู้บุกรุกเดินเข้ามาในห้องของเขา ที่เขากำลังนั่งทำงานอยู่ตรงโต๊ะทำงาน
“ฮ่ะพี่แทค”
“แล้วนี้ ทำไมไม่กลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนล่ะ รีบมาที่นี้ทำไม”
“ผมขี้เกียจกลับฮ่ะ พอดีวันนี้ไม่มีใครอยู่บ้าน” ซึงฮยอนบอกกับเจ้าของห้องแล้วหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้าม กับที่แทคนั่งอยู่
“อืมมมม งั้นรอที่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปตามไอ้ท๊อปมาให้”
“ไม่ต้องหรอกฮ่ะ นี้ยังไม่ถึงเวลาทำงานของพี่เขาเลย ผมไม่อยากรบกวน”
“อืมมมม แล้วนี้กินอะไรมาหรือยัง หิวมั้ย”
“เดี๋ยวพี่ไปหาอะไรให้กินเอามั้ย”
“ไม่ต้องหรอกฮ่ะ ไว้รอกินกับพี่ท๊อปดีกว่า”
“อืมมมม จะไปรอมันที่ห้องก็ได้นะ แต่ไม่รู้จะตื่นหรือยัง”
“ผมรอเขาที่ห้องพี่ดีกว่าฮ่ะ ไว้ถึงเวลาค่อยไปหาเขา”
“อืมมมม ตามใจนายละกัน”
“พี่แทคฮ่ะ”
“หืม?”
“พี่พูดคำอื่นเป็นมั้ยฮ่ะ นอกจาก อืมมมม อืมมมม และก็อืมมมม” ซึงฮยอนพูดล้อเลียนและทำท่าทางให้แทคตอนที่พูดกับเขา ก็ตั้งแต่คุยมาหลายประโยค ญาติคนสนิทที่เขารักเหมือนพี่ชาย ก็จะเริ่มพูดประโยคด้วยคำว่า อืมมมม อย่างเดียวเลย
“อ้าว แล้วจะให้พี่พูดคำไหนล่ะ บอกอะไรไป นายก็ปฏิเสธตลอด หรือจะให้พี่พูดว่า.... ซึงฮยอนกลับบ้านไปซ่ะ!”
“พี่ไล่ผมเหรอ”
“เฮ้ย! ฉันแค่ยกตัวอย่าง ไม่ได้ไล่นะ” แทครีบอธิบายทันทีที่เห็นน้องชายตัวเล็ก ทำท่าจะงอนใส่เขาจริง ๆ
“ผมรู้แล้วน่า พี่แทคไม่กล้าไล่ผมหรอก” ซึงรียิ้มให้แทคจนเห็นเขี้ยว เขารู้ดีว่าพี่ชายคนนี้แคร์เขามากกว่าใคร ๆ เขาก็เลยรักพี่ชายคนนี้มากที่สุด รักมากจนคิดว่าแทคเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของเขาจริง ๆ
“นี้...พี่แทค”
“จะหาเรื่องอะไรพี่อีกล่ะ” แทคละสายตาจากงานที่ทำอยู่บนโต๊ะอีกครั้ง เพื่อมองหน้าน้องชายที่อยู่ ๆ ก็เรียกเขาขึ้นมา
“โถ่พี่ ผมไม่ได้หาเรื่องอะไรสักหน่อย ก็แค่อยากจะถามอะไรหน่อย”
“ถามอะไรล่ะ”
“โฮสต์ที่นี้ห้ามเป็นแฟนกับลูกค้าเหรอฮ่ะ”
“ทำไมถึงถามแบบนี้ล่ะ”
ทำไมเขาถึงถามแบบนี้นะเหรอ.....
“พี่ท๊อปฮ่ะ มีลูกค้าคนไหนที่พี่ชอบบ้างมั้ยฮ่ะ”
“ถ้าแค่ชอบ ก็พอมี”
“แล้วถ้าเขาเองก็ชอบพี่ แล้วเขามาบอกรักพี่ พี่จะคบกับเขาเป็นแฟนมั้ยฮ่ะ”
“ไม่อ่ะ ฉันจะไม่คบกับลูกค้าเป็นแฟน”
ซึงฮยอนนึกไปถึงบทสนทนาของเขากับโฮสต์อันดับสาม ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน...
ซึงฮยอนก็แค่อยากรู้ว่าโฮสต์อย่างท๊อปจะคบกับลูกค้ามั้ย ถ้าเกิดใจตรงกัน แต่คำตอบที่ได้มันทำให้เขารู้สึกผิดหวังอยู่ลึก ๆ แต่ในใจก็แอบคิดว่ามันอาจเพราะเป็นกฎของคลับ วันนี้เขาเลยมาถามเอากับแทคญาติของเขา ที่เป็นเจ้าของคลับแห่งนี้
“ไม่มีไรหรอกฮ่ะ ผมก็แค่อยากรู้” ซึงฮยอนตอบคำถามของแทค ที่ตอนนี้จ้องเขาอย่างจับผิด
“โฮสต์ที่นี้ ไม่มีกฏบังคับหรอก ว่าห้ามเป็นแฟนกับลูกค้า”
“เรื่องของความรักมันห้ามกันได้ที่ไหนล่ะ”
“อ้าว แล้วถ้าโฮสต์บางคนไม่ยอมเป็นแฟนกับลูกค้านี้เป็นเพราะอะไรล่ะฮ่ะ”
“พี่ก็ไม่รู้หรอก ถ้าอยากรู้ก็ไปถามไอ้ท๊อปมันเอาเองสิ”
“มันเกี่ยวอะไรกับพี่ท๊อปล่ะ ผมก็แค่อยากรู้เลยยกตัวอย่างขึ้นมา ไม่เกี่ยวกับพี่ท๊อปซ่ะหน่อย.....” ซึงฮยอนบอกกับแทค แต่ก็ไม่ได้หันไปมองหน้าคนที่พูดด้วยเลย เขาหันไปมองทางอื่น เพราะหากจ้องหน้ากัน พี่แทคคงรู้แน่ว่าสิ่งที่เขาถามนี้ มันเกี่ยวกับท๊อปโดยตรงเลย
“ฉันก็ไม่ได้บอกว่าเกี่ยวกับท๊อปนิ ก็แค่ให้ไปถามเฉย ๆ”
“อย่าร้อนตัวน่า” แทคยิ้มดีใจที่แกล้งน้องชายตัวเล็กได้ เขารู้ตั้งแต่แรกแล้ว ว่าที่ซึงฮยอนถามเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้ เป็นเพราะอะไร....
ถึงแม้เขาจะไม่ใช่พี่ชายแท้ ๆ แต่เขาก็พอจะรู้ว่าน้องชายตัวเล็กของเขาคิดยังไง และรู้สึกอะไรกับโฮสต์ร่างสูงที่เป็นลูกน้องของเขา....
ซึ่งเขาเองก็ไม่เคยคิดห้ามในความรู้สึกนี้ของน้องชาย เพราะเรื่องความรักมันบังคับกันไม่ได้จริง ๆ.....
+ # + # + # + # + # + # VIP HOST # + # + # + # + # + # +
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูที่หน้าห้องนอนทำให้ชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังนอนหลับใหลต้องลืมตาตื่นขึ้นมา....ท๊อปที่ตื่นเพราะเสียงเคาะหน้าประตู ขยี้ตาตัวเองก่อนจะลุกขึ้นมาเปิดประตู
“มีอะไร” ท๊อปถามออกมา ทั้ง ๆ ที่มือก็ยังคงจับอยู่ที่ประตู เพื่อให้มันเปิดอ้า และตัวของเขาเองก็ยืนคั่นอยู่ระหว่างประตูกับขอบประตู
“ถึงเวลาทำงานแล้วนะฮ่ะ” คนที่เคาะประตูหรืออี ซึงฮยอนยืนอยู่หน้าประตู บอกกับท๊อปถึงเหตุผลที่เขาต้องมาเคาะประตู แล้วขัดจังหวะการนอนของท๊อป
“วันนี้ฉันขอทำงานสายละกัน ง่วงนอน” พูดจบก็ทำท่าจะปิดประตูจริง ๆ แต่ทว่าคนที่อยู่นอกห้องกลับไวกว่า จึงผลักประตูไว้ได้
“ไม่ได้นะพี่ท๊อป จะทำงานสายได้ไง”
“ทำได้ดิ ก็คนมันง่วงนอน จะให้ทำไงล่ะ!”
“แต่ว่า....”
“นี้!... ไอ้ลูกจ้าง”
“อย่าลืมสิ ว่าฉันจ่ายเงินให้นาย เพื่อดูแลน้องฉันตามเวลาที่กำหนดไว้นะ” เสียงทุ่มใหญ่ดังมาจากข้างหลังซึงฮยอน ทำให้ท๊อปและซึงฮยอนหันไปดูก็เห็นแทคยืนอยู่หน้าประตูห้องตัวเอง
“นี้!.... ไอ้เจ้านาย”
“อย่าลืมสิ ว่าเป็นเพราะใครกันที่ทำให้ฉันต้องนอนตอนเที่ยง”
“ไม่ใช่เพราะนายหรอกเหรอ ที่ให้ฉันดูแลผู้หญิงเรื่องมากคนนั้น” ท๊อปเถียงเจ้านายของเขาอย่างไม่เกรงกลัว ก็ไอ้เจ้าของคลับแห่งนี้ มันอายุน้อยกว่าเขาด้วยซ้ำ แต่ด้วยความที่บ้านของมันรวยมาก ก็เลยมีเงินเปิดคลับแห่งนี้ ซึ่งต่างจากเขาที่จนมาก แม้กระทั่งบ้านของตัวเองก็ไม่มีปัญญาเช่าอยู่ จึงมาอาศัยคลับแห่งนี้เป็นที่หลับนอน
“นี้พี่ท๊อปเพิ่งนอนตอนเที่ยงเหรอฮ่ะ”
“ก็ใช่นะสิ แล้วนี้มันห้าโมงกว่าเอง ฉันเพิ่งได้นอนไปห้าชั่วโมงเองนะ”
“เวลาแค่นั้นมันไม่เพียงพอสำหรับฉันหรอก อย่าลืมสิ ฉันเป็นโฮสต์นะ ถ้าหน้าฉันโทรมมาจะว่าไง...ไอ้เจ้านาย”
“ฉันอาจจะเรียกลูกค้าให้นายไม่ได้เลยนะ” ท๊อปยกเหตุผลที่ทำให้แทคเถียงไม่ออก มันก็จริงอย่างที่ท๊อปว่า หากโฮสต์ในคลับหน้าโทรม แล้วลูกค้าที่ไหนจะไปพอใจ
“เออ มันก็จริง แต่ยังไงนายก็ต้องดูแลซึงฮยอนอยู่ดี”
“น้องนายไม่ใช่เด็กทารกนะ ที่จะต้องมีคนมาคอยดูแลตลอดเวลา”
“เสียงดังอะไรกันแต่เย็นเลยเนี่ย” เสียงเล็ก ๆ ของผู้ชายดังขึ้นมาจากห้องข้าง ๆ ท๊อป ทำให้สามคนที่สนทนากันอยู่หันไปดูก็เห็นโฮสต์อันดับ 1 ยืนอยู่ที่ประตูห้องของตัวเอง ซึ่งเป็นห้องที่อยู่ติด ๆ กับห้องของท๊อป
“อ้าว ซึงฮยอน หวัดดี” จียงเดินเข้ามาร่วมวงสนทนา โดยกล่าวทักทายกับคนตัวเล็ก พร้อมกับยื่นมือไปกอดบ่าไว้ ด้วยความเคยชิน ที่เวลาอยู่ใกล้คนตัวเล็กนี้ เขาจะถึงเนื้อถึงตัวตลอด
“หวัดดีฮ่ะ พี่จียง”
“ตกลงแล้ว ที่เสียงดังนี้ เถียงอะไรกันเหรอ”
“ก็พี่ท๊อปเขาไม่ยอมทำงานฮ่ะ”
“ทำงาน?”
“อ๋อออ ที่ต้องดูแลเราทุกวัน ตั้งแต่ห้าโมงเย็นถึงสองทุ่มเวลาร้านเปิดอ่ะเหรอ”
“ใช่ฮ่ะ”
“อืมมม ถ้าท๊อปไม่ยอมทำ งั้นพี่ทำแทนก็ได้ ดูแลซึงฮยอน มันคงไม่ยากลำบากอะไรหรอก”
“ไม่ต้องเลย คนอย่างแกให้ดูแลเจ้านี้อ่ะ อันตรายที่สุด” ท๊อปไม่เพียงแค่พูด เขายังดึงตัวซึงรีให้ออกจากไอ้แขนปลาหมึกที่จียงเกาะไว้ มายืนอยู่ข้าง ๆ เขาในห้องนอน
“อะไรกัน อยู่กับโฮสต์เบอร์หนึ่ง อันตรายตรงไหน”
“ก็ไอ้ตรงถึงเนื้อ ถึงตัวลูกค้าเนี่ยแหล่ะ อันตรายที่สุด” พูดจบท๊อปก็ปิดประตู ไม่สนใจคู่สนทนาที่ยังคงยืนอยู่หน้าห้องอีกเลย
“อะไรของมันเนี่ย” แทคบ่นออกมาเพราะไม่เข้าใจถึงการกระทำของลูกจ้างคนนี้ เมื่อกี้ยังบ่นไม่อยากทำ แต่ตอนนี้มันดันลากตัวลูกค้าเข้าไปในห้องซ่ะแล้ว
“ไอ้นี้! บอกคนอื่นถึงเนื้อถึงตัว แล้วมันล่ะ เอาเข้าไปในห้องเฉยเลย....”
“แทคฮยอน ฉันว่าวันนี้น้องชายนายคงไม่ปลอดภัยแน่....” จียงทิ้งคำพูดให้แทคได้คิด ก่อนจะเดินกลับเข้าไปที่ห้องนอนของตัวเอง
“นี้! ไอ้ท๊อป ถ้าแกทำอะไรน้องฉันล่ะก็ ฉันเอาแกตายแน่!” แทคตะโกนขู่ท๊อปอยู่หน้าประตู แต่ดูเหมือนคำขู่ของเขามันคงจะไม่ได้ผล เพราะไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมาเลย
“ฉันพูดจริงนะโว๊ย!!! ถ้าแกคิดจะปล้ำซึงฮยอนล่ะก็ แกได้ตายด้วยมือฉันแน่”
“ไอ้บ้านี้ ฉันจะนอน เลิกโวยวายได้แล้ว”
“น้องแกฉันไม่ปล้ำหรอกน่า” ท๊อปตะโกนบอกออกไป ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็ยังคงนอนอยู่บนเตียง โดยมีแขกที่เขาลากเข้ามาในห้องด้วย ยืนอยู่ตรงประตู ตั้งแต่เขาลากเข้ามา
“จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานมั้ย”
“แล้วพี่จะให้ผมอยู่ตรงไหนล่ะ” ซึงฮยอนถามออกไป ใช่ว่านี้จะเป็นครั้งแรกที่เขาเข้าห้องนี้ แต่ทุกครั้งที่เขาเข้ามาห้องนี้ก็แค่ปลุกท๊อปเท่านั้น แต่นี้ท๊อปลากเขาเข้ามาอยู่ด้วยในห้อง แล้วเขาควรจะทำยังไง จะยืนตรงไหน จะนั่งตรงไหน ตอนนี้สมองเขาคิดอะไรไม่ออกเลย
“จะอยู่ตรงไหนก็ตามใจนายเถอะ เพียงแต่อย่าออกไปจากห้องนี้ ไม่อย่างงั้น พี่นายมันคงจะด่าฉันเรื่องไม่ยอมทำงานอีก”
“แล้วก็.... หกโมงปลุกฉันด้วย จะได้พาไปกินข้าว”
“ฮ่ะ”
คำสั่งของท๊อปที่ดูเหมือนคนฟังจะเข้าใจ ทำให้ท๊อปล้มตัวลงนอนอีกครั้ง และก็หลับไปในที่สุด
#%#%#%#%#%#%#%#
เสียงอึกทึกโวยวายที่ดังมาจากข้างนอกทำให้ท๊อปต้องลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง และฟังจากเสียงโวยวายเขาก็รู้ทันทีว่ามันไม่ใช่ใคร นอกจากไอ้เจ้าแดซองที่มักจะส่งเสียงดังทุกวันก่อนจะถึงเวลาเปิดร้าน
เวลาร้านเปิดงั้นเหรอ?....
ท๊อปรีบลุกขึ้นนั่งจากเตียงเพื่อมองนาฬิกาที่ตั้งอยู่บนโต๊ะตรงมุมหัวนอน เขาก็เห็นว่าเป็นเวลา ทุ่มสี่สิบเก้า.... ท๊อปรีบมองหาคนที่เขาสั่งให้ปลุกตอนหกโมงก่อนนอน แต่ก็ไม่เห็นใครสักคนภายในห้อง เลยทำให้เขารีบรุกขึ้นจากเตียง เพื่อจะไปเปิดประตู แต่ว่าประตูกลับถูกเปิดขึ้นมาซ่ะก่อน
คนที่ท๊อปกำลังตามหาอยู่เปิดประตูเข้ามา พร้อมกับถือถุงบางอย่างเข้ามาในห้อง ซึ่งทันทีที่เปิดประตูห้องเข้ามาแล้วเห็นท๊อปยืนอยู่ตรงหน้าประตูพอดี ก็ทำให้ซึงฮยอนสะดุ้งเล็กน้อย
“ตื่นแล้วเหรอฮ่ะ”
“นายไปไหนมา” ท๊อปไม่ได้ตอบคำถามของซึงฮยอน แต่ถามคำถามกลับไปแทน
“ผมไปซื้อข้าวมาฮ่ะ” ซึงรีบอกพร้อมกับชูถุงที่เขาถืออยู่ในมือเพื่อยืนยันกับท๊อปว่าเขาไปซื้อข้าวมาจริง
“ ฉันบอกให้ปลุกตอนหกโมง แล้วทำไมไม่ยอมปลุก”
“ก็ผมเห็นพี่นอนหลับสนิท เลยไม่อยากปลุก”
“ว่าแต่พี่หิวหรือยังฮ่ะ ลงไปกินข้าวข้างล่างกัน”
“แล้วนายล่ะ หิวมากหรือเปล่า” ท๊อปถามออกไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใย เพราะปกติซึงฮยอนกับเขาจะกินข้าวด้วยกันตอนหกโมงเย็นทุกวัน แต่ว่านี้มันเกือบจะสองทุ่มแล้ว ซึงฮยอนเองก็คงจะหิวอยู่ไม่น้อย
“ไม่ฮ่ะ วันนี้ผมไม่ค่อยหิว”
“อืมมม ทีหลังถ้าหิวก็กินไปก่อนเลยนะ ไม่ต้องรอฉัน”
“ไม่เอาหรอกฮ่ะ ผมอยากกินข้าวกับพี่”
ท๊อปมองซึงฮยอนที่ตอนนี้กำลังก้มหน้าก้มตาไม่มองเขา... เขาอยากบอกกับคุณลูกค้าตัวเล็กคนนี้เหลือเกิน ว่าอย่าพูดกับเขาแบบนี้อีก เพราะมันจะทำให้เขาพังกฏที่ตัวเองเป็นคนสร้างมันขึ้นมา
ห้ามเป็นแฟนกับลูกค้า....
“ไปกินข้าวกันเถอะ” ท๊อปบอกกับซึงฮยอนแล้วก็เดินออกจากห้องไป โดยมีซึงฮยอนเดินตามมาติด ๆ
พวกเขาทั้งคู่เดินมายังห้องครัว ที่อยู่ข้างในสุดของชั้นแรก พอเปิดประตูห้องครัวเข้าไป ก็เห็นพ่อครัวประจำร้านสองคนกำลังทำความสะอาดครัวอยู่
“หวัดดีครับ”
“หวัดดีฮ่ะ คุณลุงจองชิน คุณลุงฮยอนซอก” ซึงฮยอนกล่าวทักทายพร้อมกับท๊อป เขากล่าวทักทายคุณลุงสองคนที่เป็นพ่อครัวใหญ่ของคลับแห่งนี้
“หวัดดี เด็ก ๆ” คุณลุงจองชินที่กำลังล้างจานอยู่หันมาทักทายซึงฮยอนกับท๊อปพร้อมกับยิ้มให้เด็กทั้งสองคน ที่กำลังจะเดินไปที่โต๊ะอาหาร
“วันนี้มากินข้าวที่นี้กันเหรอ” คุณลุงฮยอนซอกถามเด็กทั้งสองคนพร้อมกับเดินมาหาถึงโต๊ะอาหารที่ท๊อปกับซึงฮยอนกำลังนั่งแกะอาหารในถุงใส่จานอยู่
“ฮ่ะ”
“อืม ไปซื้อกันมาเหรอ ทำไมไม่ให้ลุงทำให้ล่ะ”
“พวกเราไม่อยากรบกวน”
“แค่พวกลุงทำงานที่ร้านนี้ก็เหนื่อยมากพอแล้ว พวกเราเกรงใจ”
“แกจะบอกว่าฉันแก่จนแค่ทำงานก็เหนื่อยเหรอไงไอ้ท๊อป” จองชินหยุดล้างจานรีบหันมาถามท๊อปทันที เพราะเขารู้ดีว่าไอ้โฮสต์ร่างสูงคนนี้ไม่มีทางมาเป็นห่วงคนอื่น อย่างที่มันพูดหรอก
“ผมไม่ได้พูดสักหน่อย พวกลุงอ่ะคิดไปเอง แต่มันก็จริงนะ”
“ไอ้นี้” ฮยอนซอกที่ยืนใกล้ ๆ ท๊อป ถวายฝ่ามือตบหัวท๊อปไปหนึ่งที โทษฐานที่มาว่าพวกเขาแก่
“ผมล้อเล่นน่า พวกลุงนะยังไม่แก่ซ่ะหน่อย แข็งแรงจะตายยยย”
“ไอ้นี้! อยากจะโดนอีกทีเหรอไง”
“โถ่~ลุง ผมพูดเล่นน่า” ท๊อปพูดพร้อมกับยกมือขึ้นมาเพื่อป้องกันฝ่ามือที่ลุงฮยอนซอกจะถวายมาที่หัวของเขาอีกรอบ
“ซึงฮยอนลุงว่าเปลี่ยนโฮสต์เถอะ คนอื่นที่ดี ๆ กว่าหมอนี้มีเยอะแยะ ไม่น่าไปเรียกใช้ ไอ้เด็กคนนี้เลย”
“อะไรกันลุง ผมนะบริการดีจะตาย ไม่งั้นหมอนี้คงไม่ติดใจหรอก”
“เหอะ” ฮยอนซอกนึกขำ กับคำหลงตัวเองที่ไอ้โฮสต์อันดับสาม กล้าพูดขึ้นมา
“ติดใจแก ไปติดใจจีดราก้อนดีกว่านะ หมอนั้นทั้งบริการดี และดูแลดี”
“อะไรเนี่ยลุง อยู่ดี ๆ ก็จะให้ลูกค้าผมไปใช้บริการไอ้จียง
“กลับไปทำความสะอาดเลยไป” ท๊อปพูดพร้อมกับดันตัวฮยอนซอกให้ออกไปจากโต๊ะกินข้าว
ฮยอนซอกเองก็ยอมเดินออกไปแต่โดยดี ทั้ง ๆ ที่แรงผลักของท๊อปนั้น มันไม่ได้แรงจนทำให้เขาเขยิบเลยด้วยซ้ำ แต่เขาก็ไม่คิดอยากจะขัดจังหวะการกินข้าว ของเด็กสองคนนี้ ที่อยู่ในฐานะโฮสต์กับลูกค้า
“นี้กินข้าวเสร็จ เดี๋ยวนายไปรอฉันที่ห้องวีไอพีเบอร์ 1 นะ”
“อะ..อะไรนะฮ่ะ” ซึงรีถามเพื่อให้แน่ใจอีกครั้ง อยู่ดี ๆ ผู้ชายร่างสูงที่กินข้าวอยู่กับเขา ก็บอกให้เขาไปรอที่ห้องวีไอพีเบอร์ 1 นั้นมันเป็นห้องสำหรับลูกค้าที่ต้องการความส่วนตัว แล้วโฮสต์คนนี้ล่ะ ต้องการความเป็นส่วนตัวอะไรจากเขางั้นเหรอ ถึงบอกให้เขาไปรอที่นั้น
“ฉันบอกว่า กินข้าวเสร็จให้ไปรอที่ห้องวีไอพี 1 เดี๋ยวฉันจะบริการนาย ชดเชยช่วงเวลาที่ฉันนอนหลับไป”
“จริงเหรอฮ่ะ”
“อืมมมม” ท๊อปมองสีหน้าที่ยิ้มดีใจของซึงรี แล้วก็ยิ้มออกมา ทำไมกันนะ เด็กคนนี้ถึงมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเขาได้เช่นนี้ ตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอกันแล้ว
+ # + # + # + # + # + # VIP HOST # + # + # + # + # + # +
“ไอ้ท๊อปมาก็ดีแล้ว ฉันมีลูกค้าคนสำคัญจะให้นายดูแล” ทันทีที่ร่างของเขาเดินเข้าร้านหลังจากไปทำธุระ เจ้าของร้านตัวใหญ่ก็บอกกับเขา ทั้ง ๆ ที่มันยังไม่ถึงเวลาเปิดร้าน แล้วจะมีลูกค้าอะไรมาให้เขาดูแล ถ้าลูกค้าคนนั้นไม่ใช่คนสำคัญจริง ๆ
“ใครว่ะ คนสำคัญ”
“คุณหญิง คุณนายมีเงินเป็นล้านเหรอไง นายถึงให้ใช้บริการทั้ง ๆ ที่ร้านยังไม่เปิด”
“เหอะ” แทคเค้นเสียงหัวเราะขำในความคิดของท๊อป ที่หมอนี้คิดแต่ว่าลูกค้าสำคัญสำหรับเขาต้องเป็นคนรวยเพียงอย่างเดียว
“สำคัญยิ่งกว่าคุณหญิงคุณนายอีก ลูกค้าคนนี้”
“แฟนแกเหรอไงว่ะ สำคัญจัง.... หรือว่าเมียแก”
“ไอ้นี้!”
“เอาเป็นว่าแกบริการเขาให้ดีละกัน แล้วฉันจะมีโบนัสให้พิเศษ แต่ถ้าแกทำเขาเสียใจ แกได้ตายแน่”
ดูเหมือนว่าขำขู่ของแทคจะไม่ได้น่ากลัวสำหรับท๊อปเลย เพราะเขารู้ดี ถึงแทคจะตัวใหญ่กว่าเขา แต่หมอนี้ก็ไม่มีทางฆ่าเขาจริง ๆ หรอก ไม่อย่างนั้นร้านของแทคคงได้สูญเสียเงินไปหลายวอนแน่ หากโฮสต์ที่เรียกลูกค้าได้ดีอย่างเขาต้องมาจากไป
“ก็แค่โบนัสพิเศษ... แกคิดว่าฉันเห็นแก่เงินเหรอไง ถึงต้องทำงานก่อนเวลาให้แก”
“ว่ะ! ไอ้นี้!!”
“แล้วแกจะเอาอะไร ถึงจะยอมทำงานพิเศษก่อนเวลา”
“ฉันอยากได้วันหยุดสักอาทิตย์”
“ก็อีแค่วันหยุด”
“แต่ว่า ภายในวันหยุดนั้น แกต้องจ่ายเงินให้ฉันเหมือนทำงานตามปกติ”
“ห๊า!!!”
“ไม่มีห๊า จะตกลงไม่ตกลง ถ้าไม่ตกลงฉันก็ไม่ทำ”
“เออ ตกลงก็ได้”
“อืมดีมาก”
“แล้วลูกค้าคนสำคัญของแกอยู่ไหนล่ะ”
“ห้องวีไอพีเบอร์ 1 บริการเขาให้ดีล่ะ”
“แล้วก็ฝากดูแลร้านด้วย ฉันจะออกไปทำธุระ”
“อืม แกก็ล๊อกหน้าร้านไว้ละกัน แล้วฉันจะไปบริการลูกค้าคนสำคัญของแกให้ดีให้สมกับโบนัสและวันหยุดที่แกให้เลย ไอ้โย่ง”
แทคยืนมองหลังพนักงานในร้านที่เดินหายเข้าไปยังเขตวีไอพี แต่....เมื่อกี้เขาได้ยินท๊อปพูดว่าโบนัส
โบนัสงั้นเหรอ....ไอ้ท๊อปปปปปปปปปปปป ไหนว่าไม่เห็นแก่เงิน แล้วไมมันถึงพูดว่าจะบริการให้ดีสมกับโบนัสและวันหยุดได้ นี้เขาเสียรู้ให้ไอ้โฮสต์กวนประสาทคนนี้อีกแล้วเหรอเนี่ย
…………..
………
…..
..
ท๊อปเดินไปยังห้อง VIP หมายเลข 1 ตามที่แทคบอก ตอนนี้เขายืนอยู่หน้าประตูกระจกใส่ ไม่ได้เปิดประตูเข้าไป เพราะเห็นเด็กผู้ชายตัวเล็กกำลังร้องไห้
แทคบอกกับเขาว่าเป็นลูกค้าคนสำคัญ แต่ไม่ได้บอกว่าเป็นเด็กผู้ชายขี้แยที่นั่งร้องไห้อยู่ในห้อง แล้วโฮสต์อย่างเขาควรจะบริการลูกค้าคนนี้อย่างไร แถมยังไปรับปากแทคแล้วด้วยสิ ว่าจะบริการให้ดี
ท๊อปตัดสินใจเปิดประตูออก และทันทีที่ประตูเปิดอ้า เขาก็เห็นเด็กผู้ชายคนนั้น รีบเช็ดน้ำตาแล้วเงยหน้ามายิ้มให้เขา แต่มันก็เป็นรอยยิ้มสั้น ๆ เพราะทันทีที่เด็กคนนั้นเห็นหน้าเขา ก็หุบยิ้มไปทันที
“เอ่อ...พี่เป็นใครเหรอฮ่ะ”
“ฉันเป็นโฮสต์ที่นี้ แทคให้ฉันมาบริการนาย”
“บริการ?” ซึงฮยอนทำสีหน้าสงสัย จนท๊อปรู้สึกได้ และก็ตอบข้อสงสัยของซึงฮยอนออกมาทันที
“ก็นายกำลังเศร้าอยู่ไม่ใช่เหรอ แทคก็เลยให้ฉันมาดูแล”
“แล้วพี่แทคไปไหนฮ่ะ”
“เห็นบอกไปทำธุระ แต่อย่าถามว่าธุระอะไรเพราะฉันไม่รู้”
“เหรอฮ่ะ”
“งั้นผมกลับบ้านก่อนดีกว่า” ซึงฮยอนไม่พูดเปล่า เขายังลุกขึ้นจากโซฟา แล้วจะเดินออกจากห้องไปจริง ๆ แต่ทว่ามือหนาของโฮสต์ที่ยืนอยู่ มาดึงแขนเขาไว้
“กลับไม่ได้หรอก ไอ้โย่งขู่ฉันไว้ ถ้าฉันทำให้นายเสียใจ มันจะฆ่าฉัน”
“แต่พี่ไม่ได้ทำให้ผมเสียใจนี้ฮ่ะ งั้นไม่ต้องกลัวพี่แทคจะฆ่าหรอก”
“ถึงฉันจะไม่ได้ทำให้นายเสียใจ แต่ว่าตอนนี้นายก็เสียใจอยู่ไม่ใช่เหรอ เพราะอย่างงั้น ฉันเลยให้นายกลับไม่ได้” พูดจบท๊อปก็ดึงตัวลูกค้าคนสำคัญให้กลับไปนั่งที่เดิม โดยเขาเองก็นั่งลงข้าง ๆ ลูกค้าตัวเล็กคนนี้
“....” ถึงปากจะบอกไม่ให้ลูกค้ากลับ แต่เขาเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกัน ทั้งห้องจึงตกอยู่ในความเงียบ เงียบ และเงียบ
แต่แล้วก็มีเสียงบางอย่างขึ้นมาทำลายความเงียบ ซึ่งมันเป็นเสียงเบา ๆ จนท๊อปเองก็ไม่แน่ใจว่ามันเป็นเสียงอะไร เขาเลยหันไปมองยังต้นเสียง ก็เห็นลูกค้าตัวเล็กกำลังนั่งร้องไห้อีกครั้ง
ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยบริการเด็กขี้แยซ่ะด้วยสิ แล้วเขาควรจะทำไงดี....
หากเป็นโฮสต์คนอื่น คงจะยื่นผ้าเช็ดหน้า หรือหยิบกระดาษเช็ดชู่ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะมาเช็ดน้ำตาให้เด็กคนนั้น แต่สำหรับเขาแล้วมันไม่ใช่เลย เรื่องอะไรล่ะ เขาต้องทำแบบนั้นให้เด็กคนนี้ ทั้ง ๆ ที่ เด็กนี้ร้องไห้เรื่องอะไร เขาก็ไม่รู้ หากจะให้เขาปลอบยิ่งแล้วใหญ่ อยู่ดี ๆ ก็มาร้องไห้ แล้วจะให้เขาปลอบเรื่องอะไรล่ะ
“นี้! ร้องทำไมอ่ะ” น้ำเสียงของท๊อปไม่ได้บ่งบอกถึงความห่วงใย แต่ติดไปด้วยความลำคาญมากกว่าซ่ะด้วยซ้ำ
“....” ซึงฮยอนไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่รีบเช็ดน้ำตาที่ไหลออก แล้วทำเหมือนกับว่า เขาไม่ได้ผ่านการร้องไห้มา ทั้ง ๆ ที่น้ำในตามันเริ่มออกมาเอ่อร้นอยู่รอบดวงตาอีกครั้ง
“ถ้าจะร้องไห้ ก็ร้องออกมาเถอะ ร้องเสร็จก็บอกฉันด้วยละกันว่าร้องเรื่องอะไร ฉันจะได้เข้าใจ และบริการนายถูก”
ทันทีที่จบประโยค น้ำตาที่ซึงฮยอนพยายามจะกลั้นไว้ มันก็เอ่อร้นออกมาจากขอบตา ตอนนี้เขายอมเป็นคนอ่อนแอต่อหน้าผู้ชายคนที่เขาไม่รู้จัก เรื่องที่เขาพอเจอมาในวันนี้มันโหดร้ายเหลือเกิน พ่อกับแม่เขาอยู่ดี ๆ ก็มาบอกว่าจะเลิกกันแล้วแยกกันอยู่ เขาไม่เข้าใจ ทั้ง ๆ ที่ดูจะรักกันดี แต่ทำไมต้องมาเลิกกัน ซึงฮยอนก็แค่อยากได้ครอบครัวที่อบอุ่น ที่มีพ่อ แม่ และก็เขา แค่นี้ มันก็เป็นไปไม่ได้สำหรับเขาอย่างงั้นเหรอ โลกนี้ช่างโหดร้ายกับเขายิ่งนัก
หลังจากร้องไห้เสร็จซึงฮยอนก็ยอมเล่าเรื่องทั้งหมดให้กับท๊อปฟัง... ทั้ง ๆ ที่เพิ่งรู้จัก ทั้ง ๆ ที่เพิ่งเคยเจอกัน แต่เขาก็อยากจะเล่าเรื่องราวที่มันปวดร้าวในใจจนก้อนเนื้อเล็ก ๆ นั้นแทบจะฉีดขาดกัน ให้ท๊อปได้ฟังจนหมด
ท๊อปฟังเรื่องเล่าของซึงฮยอนจนจบ แล้วก็เขาใจดีถึงอารมณ์ของลูกค้าตัวเล็กในตอนนี้ เพราะเขาเองก็เคยเป็นแบบนั้น เป็นเด็กที่ไม่มีทั้งพ่อทั้งแม่ด้วยอุบัติเหตุรถชน ที่ทำให้พวกท่านทั้งสองคนเสียชีวิตในทันที วันแรกที่เขารู้ว่าจะไม่มีพ่อแม่ เขาก็เสียใจ จนแทบจะฆ่าตัวตาย แต่ยังดีที่ได้แทคคอยช่วยไว้ เขาเลยได้อยู่มาจนถึงทุกวันนี้
จากวันนั้น วันแรกที่เจอกับซึงฮยอนถึงวันนี้ มันก็เป็นเดือนแล้วสินะ ที่ท๊อปได้รู้จักกับซึงฮยอน ในฐานะโฮสต์กับลูกค้า แล้วไอ้ฐานะที่เป็นอยู่นี้ มันจะเป็นถึงเมื่อไรกัน.....ไม่มีใครรู้ได้ นอกจากตัวพวกเขาเอง
……………………..
………………..
…………..
……...
…
ชเว ซึงฮยอน....โฮสต์
อี ซึงฮยอน.....ลูกค้า
<<<<<<<<<< ~ “VIP HOST” ~ >>>>>>>>>>
Talk : TT ไม่รู้ว่าจะสนุกถูกใจหรือเปล่า เพราะแต่งเองก็สับสนเอง
ตอนแรกก่ะจะให้จบในสองตอน ท่าจะยาวซ่ะแล้วสิ อาจเลยเป็นสาม เป็นสี่
ยังไงก็ฝากติดตามกันด้วยนะจ๊ะ ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์
น่าสนดี โฮสต์กับลูกค้าจะเป็นแฟนกันได้ป่าวเนี่ย
เห๋!!
ลุงยางมีอาชีพเสริมมาทำความสะอาดที่โฮสต์คลับด้วย
สู้ๆนะไรเต้อ
รอติดตามผลงานอยู่คัฟ
^^
#1 By (118.173.181.118) on 2009-09-24 19:07